Հարց. «ՕՇՈ, ինչո՞ւ եմ ատում նույնասեռականներին»

ՕՇՈ- Սարգամ, ՀԱՎԱՆԱԲԱՐ ԴՈՒ ԻՆՔԴ ԷԼ ԵՍ ՆՈՒՅՆԱՍԵՌԱԿԱՆ, թե չէ ինչո՞ւ պետք ա ատեիր նրանց: Ատելությունը սերն է` գլխիվար. ատելությունը ՍԻՐՇԱՍԱՆ անող` գլխի վրա կանգնող, սերն է: Ատելությունը յոգայի դիրքեր գիտի: Ու քեզ թվում ա դու ուրիշ մարդ ես դառնում ուղղակի գլխիդ վրա կանգնելո՞վ: Շատ ապուշներ են էդպես մտածում. իրենց գլխի վրա կանգնելով իրենց յոգիներ են համարում, այլ դեպքում նրանք ուղղակի սովորական մարդիկ կլինեին: 

Իսկ իրենց գլխի վրա կանգնելով նրանք դառնում են հատուկ. մտածում են, թե իրենց մարմինն աղավաղելով Աստծոն ավելի են մոտենում: Նրանք կարող են օգտակար լինել կրկեսում, բայց հոգևոր ոչ մի բանի հետ դա կապ չունի, թե չէ կրկեսի աճպարարները կլինեին աշխարհի ամենալուսավորյալ մարդիկ: Տեսել ես կրկեսում աղջիկներին նման դիրքեր ընդունելիս` գրեթե անհավատալի, ոնց որ արյունից ու ոսկորից ու մաշկից չլինեն, այլ ռետինից: Մտածում ես, թե նրանք լուսավորյա՞լ են դարձել: 

Ատելությունը հնարք է. դու ատում ես, որովհետև ցանկանում ես ճնշել: Եվ ատելությունը լավ բան չի, որովհետև դա ուրիշին չի վնասում, դա ուղղակի քեզ ա վնասում: Միլիոնավոր մարդիկ կան, որ ատում են հոմոսեքսուալ մարդկանց: Դա ուղղակի նշանակում է, որ միլիոնավոր մարդիկ նույնասեռական դառնալու ունակություն ունեն, եթե նրանց հնարավորություն ընձեռվի: Նրանք արգելված պտղի նկատմամբ խորը ձգողություն ունեն: Ուղղակի իրենց կառավարելու համար նրանք ստեղծում են ատելության մեծ պատ:

Սարգամ, կարող ա պատճառը դա է, կամ էլ դա կարող է կյանքի պարզ, սովորական երևույթ լինի` մենք չենք սիրում նրանց, ովքեր մեզ նման չեն: Ատում ենք մեզնից տարբերվող մարդկանց: Ինչո՞ւ: Որովհետև նրանք մեր մեջ կասկած են առաջացնում: Հինդուիստներն ատում են մահմեդականներին, ոչ նրա պատճառով, որ մահմեդականներին ատելու հստակ պատճառ կա: Մահմեդականներն ատում են հինդուիստներին, ոչ նրա պատճառով, որ հինդուիստների մեջ ինչ-որ բան կա, որը պետք ա ատել: Բայց նա, ով մեզ պես չի, նրան ստիպված ատում ենք, որովհետև նա ուրիշ է, օտար, իսկ օտարը վախ է ծնում: Ու ո՞վ գիտի, միգուցե դա ճիշտ է: Քեզ այս կասկածից պաշտպանելու համար ստեղծում ես անվտանգության միջոց. ատելությունը գործում է որպես անվտանգություն, ապաստարան: Հարցը նույնասեռականության մեջ չի: Եթե այլ մարդկանց պես չես հագնվում, նրանք քեզ ատում են, դու նրանց դուրը չես գալիս: 

Իմ սանյասիններն ամբողջ աշխարհում լուրջ վտանգի տակ են: Մի քանի օր առաջ շատ նամակներ եմ ստացել, որ Ավստրալիայում դպրոցների, քոլեջների և համալսարանների ղեկավարությունները խիստ անհանգստացած են նարնջագույն հագուստներով իմ մարդկանցից, որովհետև շատ ուսուցիչներ, շատ դասախոսներ են սանյասիններ դարձել: Եվ խնդիր է հարուցվել ծնողների և ժողովների կողմից: Խնդիր է հարուցվել, որ նարնջագույն հագուստով այդ մարդիկ և իրենց ներկայցությունը կարող են այլասերել իրենց երեխաներին, ուստի ծնողները նրանց դեմ են: Կաթոլիկ հոգևորականը գալիս է իր հագուստով. նա ընդունված է, նա չի այլասերում: Բայց սանյասինները, ուղղակի որովհետև գալիս են նարնջագույն հագուստներով, կարող են վտանգավոր ազդեցություն ունենալ: 

Ամեն մեկը, որ քեզ նմակ չի վարվում, քեզ նմակ չի ապրում, ատելի է: Պունայում էլ է քո փորձառությունն էսպիսին: Մարդիկ իրականում ոչ մի ձևով վնաս չեն ստանում քեզնից. իմ սանյասիններն ամենաանվնաս մարդիկ են, որ կարող ես գտնել, բայց մարդիկ դրան դեմ են, որովհետև դու տարբերվող տեսք ունես: 

Նույնասեռականը շատ տարբերվող կենսակերպ է վարում, իսկ դու տարասեռական ես: Նա այլ կրոնի է պատկանում, այլ քաղաքականություն է վարում, նա քեզ պես տղամարդ չի: Այն պահին, երբ ինչ-որ մեկն ասում ա, որ գեյ ա, խորշ է առաջ գալիս, մեծ խորշ: Էլ ո՞նց շփվես: 

Բայց բոլոր այս վախերը պետք ա մի կողմ դնենք. սրանք բոլորը պաշտպանության միջոցներ են: Դրանք ուղղակի ցույց են տալիս, որ դու դեռևս քո էության հետ չես հաշտվել` վախեցած ես, որ արտաքին ինչ-որ ազդեցություն կարող է քեզ փոխել, հիմքից կտրել: 

Հոլիվուդցի մի տղա փողոցում հետևում էր մի նիհար, գեղեցիկ տղամարդու` մռմռալով. «Ախ, ի՜նչ սիրուն տղամարդ ա»: Չդիմանալով գայթակղությանը` նա մոտենում է ու ձեռք է տալիս այդ տղամարդու հետույքին: Տղամարդը շուռ է գաիս: «Ի՞նչ ա կատարվում: Հեռու գնա»:

Տխուր, գեյը նահանջում է, բայց շարունակում հետևել, և չկարողանակով իրեն կառավարել, նորից է ձեռք գցում:

«Ինձ թվաց քեզ ասեցի հեռու գնա», գռմռում է տղամարդը:

Երրորդ անգամ, ամենայնիվ, գեյը չի դիմանում, և սիրառատորեն ձեռք է տալիս գրավիչ հետույքին: Տղամարդը արագ պտտվում է և հարվածելով գետնին տապալում նրան:
Վիրավորված տղան գլուխը բարձրացնում ու նայում է կոպիտ տղամարդուն և սարկաստիկ ասում. «Տուրիստ»:

Միայն ԴՈՒ չես, որ նույնասեռականին ես ատում, նույնասեռականն էլ ատում է Տարասեռականին. ինքը նույնպես մտածում է, որ նա իրեն նման չէ: Մենք անպետք պիտակներ ենք ստեղծել: Ամեն մարդու վրա պիտակներ ենք կպցրել, և մի պիտակ չէ, այլ հազար ու մի պիտակ ամեն մեկի վրա: Հեռացրո՜ւ բոլոր պիտակները: Մարդն ուղղակի մարդ է` նույնասեռական, տարասեռական, ինքնասեռական, կապ չունի, մարդն ուղղակի մարդ է:

Հարգիր մարդուն, սիրիր մարդուն: Հարգիր նրա անհատականությունը, հարգիր նրա տարբերությունները:  Եվ դա հնարավոր է միայն եթե դու հարգում ես քո անհատականությունը: Դա հնարավոր է, եթե դու քո էության մեջ ես և վախեցած չես: Ես կուզենայի աշխարհը լիներ կատարելապես անվախ, որտեղ բոլոր պիտակները կարելի կլինի հեռացնել:

Մի անգամ տենց բան եղավ. Բոմբեյում մտա մի գնացք, որ ուներ օդափոխիչ: Իմ խցիկի միակ ճամփորդը միանգամից գետնին կանգնեց ու ոտքերիս ձեռք տվեց` հինդուիստական ավանդական ՍԱՇՏԱՆԳ, երբ ամբողջ մարմինդ գետնին է կպնում: Ես նրան ասացի. «Սպասի՜ր, սպասի՜ր: Ես հինդուիստ չե՜մ: Բայց նա արդեն ձեռք էր տվել ոտքերիս: Նա զարմացել էր, հարցրեց. «Ուրեմն ո՞վ ես»: Ես նրան ասացի. «Չե՞ս տեսնում մորուքս: Ես մահմեդակա՜ն եմ»: 

Նա ասաց. «Աստվա՜ծ իմ: Ու ես ձե՜ռ տվեցի ոտքերիդ: Ինչի՞ մինչև էդ չասեցիր»:
Ես ասեցի. «Բայց ինձ ժամանակ չտվեցիր: Հենց ներս մտա, էնպես արագ տեղիցդ վեր թռար: Ներիր ինձ, բայց ես մահմեդական եմ: Կարող ես Գանգես գնալ, սուզվել, ու կմաքրվես»:

Բայց բանը նրանում էր, որ ստիպված էինք նույն խցիկում ապրել քսանչորս ժամ: Եվ նա շատ էր անհանգստացած իր արածի պատճառով` էդ աստիճան մի մեղք, որ երբեք չէր էլ արվել: Եվ նա ասաց. «Գիտե՞ս, ես բարմինների գերագույն կաստայից եմ, ու ես մտածեցի, որ դու մահաթմա ես»:
Ես ասացի. «Մի փոքրիկ տարբերություն մահաթմայի ու Մուհամեդի միջև: Իմ անունը Մուհամեդ է»: 

Բայց նա ինձ էր նայում նորից ու նորից` ձևանալով, թե իր թերթն էր կարդում, բայց նորից ու նորից նայում էր: Նա ավելի էր համոզվում` ես մահմեդականի տեսք չունեի: Վերջն ասաց. «Կատա՜կ ես անում: Դու մահմեդականի տեսք չունես»:
Ես ասացի. «Ուրեմն գուշակեցի՜ր»: 

Նա նորից վեր թռավ, ոտքերիս դիպեց ու ասաց. «Հետևում էի քեզ, դու մահմեդականի տեսք չունես: Քեզնից եկող ամեն մի թրթիռ մաքրամաքուր սրբի թրթիռ է»:
Ես ասացի. «Եթե դա քեզ բավարարում ա, շատ լավ, բայց եթե ԻՄ կարծիքը հարցնես, հիմա պետք ա մեկ-երկու խորը շունչ քաշես: Ի դեպ, ե՜ս մահմեդական ԵՄ: Ուղղակի փորձում էի քեզ օգնել, մխիթարել. հույս ունեի, որ ոտքերիս մեկ անգամ էլ կդիպեիր»: 

Տղամարդը զայրացած էր: Անհապաղ կոնդուկտորին կանչեց և ասաց. «Փոխե՜ք իմ խցիկը: Չեմ կարող այս խցիկում քնել` էս մարդու հետ քսանչորս ժամը տանջանք, դժոխք կլինի: Ես չգիտեմ, թե ինչ մարդ է նա: Որոշ ժամանակ ասում ա, որ հինդու ա, հետո` մահմեդական»:
Ես նրան ասացի. «Պարզ փաստն էն ա, որ ուղղակի խենթ եմ»:
Նա ասաց. «Ճի՜շտ ա: Ուստի մահմեդական չե՞ս: Ավելի լավ է խենթ լինել, քան մահմեդական: Խենթ, բայց հինդո՞ւ ես»:
Ես ասացի. «Իհա՜րկե: Ես բրահմինների բարձրագույն կաստայի հինդու եմ, բայց միքիչ խենթ: Ժամանակ առ ժամանակ մտածում եմ, որ Մուհամեդն եմ, բայց Մուհամեդը չե՜մ»:
Երրո՜րդ անգամ նա ոտներիս հպվեց: 

Մարդիկ ապրում են պիտակներով… Շպրտե՜ք բոլոր պիտակները ձեր էությունից դուրս և այլոց էություններից էլ: Նայե՜ք մարդկանց ոնց որ նրանք կան, պիտակներ մի՜ դրեք: Այդ ժամանակ մարդկությունն ավելի լավը կլինի, ավելի մարդկային մարդկություն կլինի:

Հատված “Be Still and Know” Օշոյի գրքից:

Աղբյուրը` http://www.messagefrommasters.com/Shiva-Shakti/osho_hate_homosexuals.htm

«Մեկ Ազգ» կազմակերպությունների դաշինքի հետ հանդիպումից հետո

Վերջերս «Մեկ Ազգ» կազմակերպությունների դաշինքի հետ հանդիպմանը ներկա էի նաև ես, որպես «Anti Մեկ Ազգ կազմակերպությունների դաշինք» ֆեյսբուքյան էջի «համաադմինիստրատոր» )) Դե իհարկե մտածված էի ասել «համաադմինիստրատոր» ))

Ահա հաղորդումը.

Շատ թեմաներ են քննարկվել վերոնշյալ ֆեյսբուքյան խմբում, և յուրաքանչյուր ոք, ով մեզ սատարում է, կարող է մեզ միանալ այստեղ:

Թամազյանի տարածած ստերն ու հակասություններն այնքան շատ են, էլ դու սուս. հաղորդման ընթացքում նշում ա, իբր Քրիստոսը հայրիշխանություն է ավանդել ))

Բիբլիայում էնքան տողեր կան, որ ուզածդ դիրքորոշումն արդարացնելու համար կարող ես ուզածդ մեջբերումն անել: Օրինակ, եթե կնատյաց ես կամ հայրիշխանությանն ես հավատում, կարող ես Պողոսի խոսքերը մեջբերել (1 / Ա Տիմոթեոս 2:11-15): Իսկ եթե հավատում ես գենդերային հավասարությանը, ապա կարող ես մեջբերել հետևյալ խոսքերը.

Գաղատացիներ 3:28 «Ուրեմն խտրութիւն չկայ ո՛չ հրեայի եւ ո՛չ հեթանոսի, ո՛չ ծառայի եւ ո՛չ ազատի, ո՛չ արուի եւ ո՛չ էգի. որովհետեւ դուք ամէնքդ մէկ էք ի Քրիստոս Յիսուս»:

Տվյալ դեպքում ստացվում է, որ բոլորն էլ հավասար են` կին թե տղամարդ Ավելին, ուշադրություն դարձրեք հետևյալ խոսքերին.

‎1 Յովհաննէս 3:15 «Ամէն ոք, ով ատում է եղբօրը, մարդասպան է. եւ գիտենք, որ ամէն մարդասպան իր մէջ յաւիտենական կեանք չունի»:

Նրանց ատելությունն ընդդեմ լևոնականների, կոսմոպոլիտ ու լիբերալ հայերի, ոչ առաքելական հայերի և այլ խմբերի նկատմամբ ակնհայտ է: Թամազյանը հենց սկզբում նշում է, որ Տասը Պատվիրաններն ավանդվել են Հիսուս Քրիստոսի կողմից )) Դե էլ ի՞նչ ասես մտքի նման տիտանին

Հաղորդումը դիտելուց և վերոբերյալ մեջբերումները հաշվի առնելուց հետո առաջարկում եմ դիտել նաև հետևյալը.

Այսպիսով, տեսնում ենք, որ խաբելը Թամազյանի համար սովորական երևույթ է: Չնայած նա տարբեր մարդկանց է մեղադրում Եվրոպայից «օտար գաղափարներ քարոզելու» մեջ, ինքն էլ, համենայն դեպս, քարոզում է նացիստների կողմից գործածված ռունիկ նշաններ:

Ռունաներն իրենք իրենցով վատը չեն, սակայն անհասկանալի է, թե հայն ի՞նչ գործ ունի ռունաների հետ: Ռունաները գործածվել են սկանդինավյան երկրներում ու գերմանական ցեղերի կողմից միջնադարյան Եվրոպայում: Նաև նացիստական Գերմանիայում: Իսկ այսօր էլ դրանք գործածվում են նեոհեթանոսների կողմից նույն Եվրոպայում: Բա ինչպե՞ս է ստացվում, որ Եվրոպական այդ ժառանգությունը «Մեկ Ազգը» տարածում է ողջ Երևանով մեկ… հետո էլ «օտար գաղափարները» ներկայացնում է որպես «տրոյական նվերներ» հայերին: Լավ ասացվածքն ասում է.

Գողն առաջինն է բղավում «բռնիր գողին»:

Ռունաների կապակցությամբ, եթե ուզում եք պատասխանն իմանալ, պետք է ընթերցել հետևյալ հոդվածը. «Մեկ Ազգի պլակատների ռունիկ մարազմը, և հենց այդ ռունաների գործածման փաստն ինքը խոսում է նրա մասին, որ Թամազյանը ոգեշնչված է Հիտլերի օրինակով… ուզո՞ւմ ենք Նացիստական Հայաստան: Ուզո՞ւմ ենք, որ պատերազմում կես միլիոնից ավել զոհ տված երկիրը նացիզմ դավանի: Ի դեպ, Նժդեհը կռվում էր Հիտլերի Armenische Legion-ում: Չնայած երիտասարդ տարիքում Նժդեհը փրկել է Զանգեզուրը, ամենայնիվ նա հետագայում նաև եղել է նացիստ…

Մեկ այլ հետաքրքիր փաստ. Թամազյանների պես ուլտրանացիոնալիստ տարրերն անընդհատ բողոքում են «գլոբալիզացիայից»: Իսկ որտեղի՞ց է սկսել գլոբալիզացիան: Քրիստոնեությունը Հայաստան որտեղի՞ց է բերվել: Տեղական մշակույթներն ավերելով ու մի Աստված պարտադրելով հենց քրիստոնեությունն է, որ սկսել է գլոբալիզացիայի քաղաքականությունը մոտ երկու հազար տարի առաջ: Ուստի դեմ լինել գլոբալիզացիային ու միաժամանակ քրիստոնեություն պաշտպանել նույնն է դեմ լինել կանաչ տարածքների կործանմանը, սակայն ծառեր հատել և փոխարենը բուտիկներ կառուցել:

Ահա, թե հայոց ազգի բազմադարյան պատմությանն ինչպես է վերաբերվում Թամազյանը և նույնը քարոզում իր կազմակերպության միջոցով.

Ուստի, տեսնում ենք, որ սա ոչ թե ազգասիրություն է, այլ զուտ եկեղեցասիրություն: Հայ առաքելական եկեղեցին հայոց պատմության մի մասն է, սակայն ոչ ամբողջականը: Ազգ և եկեղեցի գաղափարների մասին դեռևս Րաֆֆին էր խոսում, և  որպեսզի ավելի լավ հասկանալ, պետք է ընթերցել մեծ մտավորականի հոդվածները (հղումը կներառվի վերջում): Ահա նրա արտահայտած մտքերից մեկը. « Մենք ազգի թշնամի ենք համարում այն կարճամիտ ազգասերներին, որ լուսավորչական եկեղեցուց դուրս հայ չեն ճանաչում»:

Թամազյանի և նրա կազմակերպության մեկ այլ վտանգավոր քայլերից մեկը հոմոֆոբիա տարածելն է: Ալան Տյուրինգն էլ էր հոմոսեքսուալ: Սակայն նրա շնորհիվ է, որ Երկրորդ Աշխարհամարտի ժամանակ Անտանտայի երկրները կարողացան կոտրել նացիստական Գերմանիայի կողմից գործածվող Enigma կոդը: Պատկերացնո՞ւմ եք, ինչպիսի ճակատագրական առավելություն դա տվեց Անտանտայի երկրներին: Իսկ եթե Տյուրինգը երիտասարդ տարիքում ինքնասպանություն գործած լիներ կամ Անգլիան լքած լիներ, հնարավոր է, որ այսօրվա աշխարհն այլ տեսք ունենար… Ինչպես հոգեբան Դավիթ Գալստյանն է նշում. «Հոմոֆոբիան, իրականում, հակազգային երևույթ է. այն զրկում է երկիրն ինտելեկտուալ ռեսուրսից: «Մենք կորցրել ենք (ինքնասպան են եղել) տաղանդավոր երգիչ, ծրագրավորող, գերազանց սովորող, ապագա քիմիկոս»:

Իսկ եթե այսօրվա հայ Դա Վինչին միայն իր նույնասեռականության պատճառով ինքնասպան է լինում կամ լքում է Հայաստանը, ու Մոնա Լիզան այլ երկրի բյուջեն է լցնում ու պատմությունը հարստացնո՞ւմ: Իսկ երբ տեղից էլ արտագաղթի լուրջ խնդիրը խորացվում է նաև կրոնական ատելությամբ, նույնասեռականների հանդեպ անհանդուրժողականությամբ և այլ հանգամանքներո՞վ: Դա ազգին օգո՞ւտ է տալիս, թե՞ վնասում:

«Մեկ Ազգը» նաև հակապետական գործունեություն է ծավալում, որովհետև դեմ է երկրում առողջ ընդդիմություն ունենալու գաղափարին: Ժողովրդավարական հասարակարգում բոլորն էլ լսված լինելու իրավունք ունեն, և մեծամասնությունն է որոշում, թե որ կուսակցությունն է կառավարելու պետությունը` ընտրելով այդ կուսակցությանը: Թամազյանն անընդհատ դեմ է գնում բազմակարծությանը, փորձում այն արմատախիլ անել և ինչպես որ այսօր Հայ առաքելական եկեղեցին է, որ անհանդուրժողական է այլ եկեղեցիների նկատմամբ, այնպես էլ Թամազյանն է, որ անհանդուրժողական է այլ գաղափարներ ու հայացքներ ունեցող մարդկանց նկատմամբ: Հենց դրանով էլ իր գործունեությունը վնասում է մեր պետությանը. նա փորձում է հասարակությունից խլել այլընտրանք ունենալու հնարավորությունը և սահմանել տոտալիտարիստական մի հասարակարգ, որտեղ ժողովուրդն ընտրություն չունի, որտեղ անհամաձայնության դեպքում ոչ թե կարող ես այլ անհատի ընտրել որպես կառավարիչ, այլ պատժվել անհամաձայն լինելու պատճառով:

Մենք, ի վերջո, ապրում ենք քսանմեկերորդ դարի աշխարհիկ ժողովրդավար Հայաստանի Հանրապետությունում, որի Սահմանադրությունը նշում է, որ բոլորը հավասար են և խտրականությունն արգելված է: Իսկ եթե կան միջնադարյան նախրային մտածողությամբ անհատներ, որ չեն ընդունում այս փաստը և անընդհատ հակազգային գործունեություն են ծավալում, ապա կարող են քարանձավներում ապրեն կամ հետամնաց մի երկրում: «Մեկ Ազգ» կազմակերպությունների դաշինքը կերտում է ինչ-որ մեկ ազգ, որն անհանդուրժողական է քաղաքական, կրոնական ու գաղափարային այլ տեսակետ ունեցող մարդկանց, նույնասեռականների և այլոց նկատմամբ: Անհայտ է, թե դա ինչ «մեկ» ազգ է, սակայն դա հայ ազգը չէ, որովհետև հայ աթեիստն էլ, հայ կաթոլիկն էլ, հայ բողոքականն էլ, հայ նույնասեռականն էլ, հայ լևոնականն էլ հայ են:

Լրացուցիչ.

«Մեկ Ազգ», նացիստական խմբավորում. ինչո՞ւ

Ազատ Գոտի. Անտի Մեկ Ազգ vs. Մեկ Ազգ»

Րաֆֆին` ազգի թշնամիների, կրոնի ու ազգի միջև տարբերությունների մասին. http://www.tert.am/blog/?p=3058

Երբ յոթնամյա երեխադ հայտարարում է «Ես գեյ եմ»

Հաշվի առնելով, որ տղաս երկար ժամանակ է, որ «Գլի»-ի (Glee) Բլեյնի (Blaine) վրա է սիրահարված, և նրա մասին խոսելիս նրան պարբերաբար անվանում է «զուգընկերս», ես մտածում էի, որ մեծ է հավանականությունը, որ մի օր նա կասեր. «Ես գեյ եմ»: Բայց երեխաս ընդամենը յոթը տարեկան է: Կարծում էի, որ դեռևս մի քանի տարի ունենք մինչև դրան հասնելը (եթե երբևէ դրան հասնեինք), հավանաբար դա կլիներ երբ նա 14 կամ 15 տարեկան լիներ: Երբեք չէի մտածում, որ դա այսչափ շուտ տեղի կունենար:

Վեցը ամիս առաջ «գեյ» բառը տղայիս բառապաշարում չկար էլ: Նա միշտ էլ իմացել է, որ արական սեռի մեր որոշ ընկերներն ամուսնացած են տղամարդկանց հետ և իգական սեռի ընկերներն էլ` կանանց, ու դա իր կյանքի այնքան նորմալ մի մասն է, որ նրանց նկարագրելու համար իրեն երբևէ հատուկ բառ պետք չի եղել:  Երբ այդ բառը նրա աչքով ընկավ և հարցրեց, թե դա ինչ է նշանակում, ես նրան ասացի, որ երբ տղաներն ուզում են տղաների հետ ամուսնանան, իսկ աղջիկները` աղջիկների, մենք դա անվանում ենք «գեյ»: Նա շատ հետաքրքրված չէր թվում, և շուտով մոր հետ լեզվական դասի փոխարեն ուրիշ, ավելի հետաքրքիր բանով սկսեց զբաղվել:

Անցավ մի քանի ամիս: Ես հեռախոսով էի խոսում մի ազգականիս հետ, որը հենց նոր էր բացահայտել, որ ես The Huffington Post-ում բլոգ էի պահում և բացահայտ քննարկում էի տղայիս սիրահարվածությունը Բլեյնի վրա: Մեկ այլ սենյակում էի մենակ (էդպես էի կարծում), ու բացատրում էի, որ «Մենք չգիտենք` նա գեյ է, թե հետերոսեքսուալ: Մենք գիտենք, որ սիրում ենք նրան», ու տղայիս ձայնը զրնգաց ետևումս:

«Հա, տենց եմ», ասաց նա:

«Ո՞նց, ձագուկս», հարցրեցի ես:

«Գեյ: Ես գեյ եմ»:

Մի ակնթարթ աշխարհը կանգ առավ, ու տղայիս դեմքին կարդացի «վաաայ, մամ, շուտվանից չգիտեի՞ր»:

Հեռախոսը մի կողմ դրեցի, կռացա նրա աչքերին հասնելու աստիճանի, և քիթս նրա քթին հպեցի: «Քեզ էնքան շատ եմ սիրում»:

«Գիտեմ», ասաց ու վազեց իր եղբայրների հետ խաղալու:

Այդ օրվանից հետո, ամեն անգամ երբ խոսակցության ընթացքում լսվում էր «գեյ» բառը, նա ուրախ-ուրախ իր կողքի մարդկանց հայտնում էր. «Ես գե՜յ եմ»: Շատ բնական և ուրախ ձևով է դա ասում, նույն ձևով, երբ իրեն մասին այլ բաներ է ասում, որոնք իրեն դուր են գալիս: Մոտն ասա, որ ինչ-որ մեկը բարձրահասակ է, ու նա արագ կասի. «Ես բարձրահասա՜կ եմ»: Եթե «Լեգո» բառն է լսում, մի վայրկյան էլ չի անցնում, ու ասում է. «Լեգո: Սիրում եմ լեգո»: «Ես գեյ եմ» ասելը նրա ձևն է մարդկանց ասելու` սա իմ մասին ինչ-որ բան է, որ ինձ դուր է գալիս:

Զարմանալի է, բայց նաև ցնցող: Քանի՞ մարդ կա, որոնց յոթնամյա երեխան արտագալուստ է արել: Շատերը չգիտեն, թե ինչպես արձագանքեն, և ես նրանց չեմ մեղադրում: Ես, մինչև տղայիս արտագալուստը, երբեք չեմ հանդիպել այս աստիճան երիտասարդ տարիքում արտագալուստ արած երեխայի, ու մենք ոչ ոքի չենք ճանաչում, ով այս տարիքում արտագալուստ արած լինի: Նույնիսկ այն փաստը, որ երեխաները կարող են սեռական կողմնորոշում ունենալ, շատերին է անհանգստացնում: Դա մի բան է, որի մասին մենք չենք մտածում (կամ չենք սիրում մտածել):

Բայց ահա փաստը. հետերոսեքսուալ երեխաները հայտարարելու բան էլ չունեն: Հետերոսեքսուալությունը ենթադրություն է: Ոչ ոք ծուռ աչքով չի նայում փոքրիկ աղջկա վրա, ով Ջասթին Բիբերի պոստեր ունի իր սենյակում, կամ երբ փոքր աղջիկները փոքր տղաների հետ հարսանիք են խաղում ամեն անգամ, երբ նման հնարավորություն է ընձեռվում: Եթե մեր սեռական կողմնորոշումն ուղղակի մեր էության մասն է, ինչո՞ւ այն մեր կյանքի սկզբնական տարիներից չպետք է լինի:

Անթիվ մեծահասակներից եմ լսել, որ գիտեին, որ գեյ են նույնիսկ երբ որ մանկապարտեզում էին, բայց չգիտեին, թե ինչ բառերով դա ասեին: Եվ մեծամասամբ նրանք գիտեին, թե դա ինչ-որ սխալ բան է, որը նրանք պետք է թաքցնեին: Քանի որ գեյ մարդիկ երեխայիս առօրյա կյանքի մի մասն են, նա բառապաշար ունի, ու նրա մտքով երբեք չի անցել, որ դա ինչ-որ սխալ բան է:

«Ես գեյ եմ» հերթական հայտարարությունից հետո, նայեցի, թե ինչպես ամուսինս ձեռքը երկարացրեք, որ մեր երեխայի մազերը գզգզի:  «Գիտեմ, ճուտ», ասաց ամուսինս: «Ու դու շատ լավն ես»: Էդպես ենք արձագանքում: Ուզում ենք, որ նա իմանա, որ իրեն լսում ենք, ու որ նա հրաշալի է: Կարծում ենք, որ դա է ճիշտը, ու այժմ այդպես ենք առաջ գնում: Մենք ուրիշ այլ օրինակներ չգիտենք:

Մենք, ինչևէ, մի քանի լրացուցիչ քայլ էլ ենք արել: Մի քանի օր առաջ նրա հետ ճեպազրույց ունեցանք այն բանի մասին, որ որոշ մարդիկ չեն սիրում գեյ մարդկանց` բացատրելով, որ այդ մարդիկ սխալ են: Եթե նա ինչ-որ մեկից լսի, որ գեյ լինելը վատ բան է, նա պետք է միանգամից վազի մեզ մոտ ու մեզ դա ասի: Նրա ուսուցիչների հետ կարճ խոսակցություն ենք ունեցել. մեր տղան ինքն իրեն ընդունում է որպես գեյ: Չենք կարծում, որ դրա մեջ ինչ-որ վատ բան կա: Եվ սա է այս թեմայով միակ ընդունելի կարծիքը: Նրա բոլոր ուսուցիչները, չնայած զարմացած, բայց մեզ հետ էին: Մենք իմացանք, որ նա դպրոցում այդ բառը դեռևս չի օգտագործել, ուստի դրա հետ գործ կունենանք, երբ ժամանակը գա:

Չեմ կարծում, որ միշտ հեշտ է լինելու: Չգիտենք` ինչ ակնկալել: Այս պահին մենք խնդիրներ չենք ուզում ունենալ, բայց միաժամանակ պատրաստվում ենք դրան: Գիտենք, որ մեր առջև մի ճանապարհորդություն ունենք, ինչպես որ բոլորը: Եվ սա մեր տղայի ու մեր ընտանիքի պատմության մի մասն է:

Արդյոք մտածո՞ւմ եմ, որ սա նրա վերջնական սեռական կողմնորոշումն է: Ես չգիտեմ: Նա 7 տարեկան է: Գուցե երբ մեծանա ուրիշ բան ասի, բայց նաև հնարավոր է, որ ուրիշ ոչ մի բան էլ չասի: Բայց իրոք, դա նույնիսկ կարևոր չէ: Կարևորը հենց հիման է: Ու հենց հիմա ես ունեմ երիտասարդ տղա, ով ուրախ հայտարարում է «Ես գեյ եմ»: Ու ես այնքան հպարտ եմ, որ նրա մայրն եմ:

Աղբյուրը`http://www.huffingtonpost.com/Amelia/when-your-7-year-old-son-announces-im-gay_b_1277910.html

Իսկ դու տեսնո՞ւմ ես…

ԼԳԲՏ շարժման պատմությունից.

«ԼԳԲՏ շարժման պատմությունից. մի քանի դեմք, տարեթիվ և իրադարձություն»: